Moedermelk lekken en droog blijven

Lekken is oxytocine die haar werk doet. Zodra je borst het signaal krijgt om melk los te laten, knijpen kleine spiercellen rond de melkklieren samen, de melk komt richting de tepel en wat er niet via je baby weg kan, loopt er gewoon uit.

Je brein laat die oxytocine los voor je baby, maar ook voor alles wat het met voeden heeft leren verbinden: een huilgeluid, een foto, een warme douche, een borst die al een tijd vol zit. Daarom komt het op momenten die niets met een voeding te maken hebben. En daarom is het het hevigst in de weken waarin je lichaam nog melk op voorraad maakt in plaats van op bestelling.

De nacht is voor de meeste moeders het zwaarst, om een simpele reden: het gat tussen de voedingen is langer, dus je borsten zitten voller wanneer de toeschietreflex komt. Op je buik slapen maakt het erger. Net als die eerste lange slaapbeurt die je baby je eindelijk gunt.

Twee dingen bepalen of je droog wakker wordt. Iets absorberends dat blijft zitten waar je het legt terwijl je je omdraait. En steun die houdt zonder ergens te drukken, want constante druk op een volle borst wil je 's nachts niet. Een handdoek op het laken werkt. Alleen is dat geen plan dat je zes maanden wil volhouden. Wat je in bed draagt staat in de gids over voedingsbh's en pasvorm.

Het kan al beginnen voor je baby er is. Druppels colostrum in de tweede helft van je zwangerschap zijn normaal. Helemaal niets lekken ook. Geen van beide voorspelt hoeveel melk je straks maakt.

Na de bevalling komt de piek met de melk zelf, ergens rond dag twee tot zes. Daarna volgt een trage curve. Je productie stelt zich meestal tussen zes en twaalf weken in op je baby en bij veel moeders zakt het lekken rond dat punt flink weg. Bij anderen gaat het ver na zes maanden door, 's nachts of bij het toeschieten. Er is geen schema waar je op achterloopt. Die spreiding is het antwoord.

Bij hevig lekken zit er een val in, en zowat elk forum loopt er recht in. Je borsten leegmaken om het lekken te stoppen vertelt je lichaam dat het meer moet maken. Morgen is het dus erger.

De weg eruit loopt andersom. Eerst opvangen en absorberen, want dat kost je productie niets. Dan pas verlichten, en alleen genoeg om de ergste spanning eraf te halen wanneer een borst pijnlijk vol zit. Niet tot ze zacht is. En kijk opnieuw als het eigenlijk niet meer om melk opvangen gaat: een baby die zich verslikt in een harde straal of borsten die vol en pijnlijk blijven, is een andere vraag met een ander antwoord.

Je lichaam heeft hier één knop voor en die vraagt niet wat je aan het doen bent. Dus komt de melk tijdens het vrijen, als je niest, onder de douche, als je lacht, als iemand anders zijn baby drie tafels verder huilt. Maanden na de laatste voeding kan een hormoonpiek nog een paar druppels geven.

Het is normaal, het gebeurt bij veel meer vrouwen dan er hardop toegeven, en het ongemak is bijna altijd iets van de eerste keer. Voeden of kolven voor een avond waar je naar uitkijkt scheelt. En het één keer hardop zeggen ook, want daarna is het meestal klaar. Hoe dit in het dagelijkse leven valt, lees je in de gids over je lichaam en je dagelijkse leven.

Het lekken gaat niet uit op de dag van je laatste voeding. Je productie bouwt over weken af en daarna kan er nog af en toe wat vocht komen, soms maandenlang als je snel gestopt bent. Dat is meestal je lichaam dat afmaakt waar het aan begonnen is.

Wat er niet bij hoort: vocht uit één borst, bloederig vocht, een ongewone kleur of geur en een harde plek die niet weggaat. Daar hoort een arts naar te kijken, of je nu voedt of allang gestopt bent. Hoe je afbouwt zonder stuwing staat in de gids over overgangen.