Echte mama-verhalen
Ik heb in drie maanden niet meer fatsoenlijk geslapen. Dit is wat er uiteindelijk veranderde.
Ik ga je iets vertellen wat ik mijn beste vriendin nog niet heb verteld. De eerste acht weken na de geboorte van mijn dochter sliep ik op een opgevouwen badhanddoek. Ik legde er nog een over het kussen. Op het nachtkastje lag een stapel hydrofiele doeken, en op de slechtste nachten stopte ik er om 2 uur eentje in mijn bh en om 4 uur nog een, en deed ik alsof ik vindingrijk bezig was.
Ik was niet vindingrijk bezig. Ik was gewoon nat. En moe. En eerlijk gezegd een beetje boos op mijn eigen lichaam dat het me dit aandeed, boven op al de rest.
Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn.
Ik had de boeken gelezen. Ik had de zoogcompressen besteld. Ik had een hele plank vol biologisch-katoenen wegwerpcompressen en een reservepak herbruikbare, want ik was vastberaden om het soort moeder te zijn dat geen afval produceert. Niets ervan hielp. Tegen week drie werd ik vier keer per nacht wakker: twee keer voor de baby en twee keer omdat mijn eigen shirt doorweekt was.
Dan stond ik om 3 uur 's nachts in de badkamer een nat T-shirt los te pellen, keek ik mezelf aan in de spiegel en herkende ik de vrouw die terugkeek nauwelijks.
Ik herkende haar niet.
De zoogcompressen waren trouwens het ergste. Ik weet dat ik dat niet hoor te zeggen, ze worden geacht het ding te zijn dat helpt. Maar elke ochtend werd ik wakker en lag er ergens in bed eentje half opgerold, en zat de andere op een manier aan mijn huid die ik niet verder ga beschrijven. Ze tekenden af door mijn shirts. Ze lieten los zodra ik bewoog.
Ze roken, niet omdat ik vies was, maar omdat melk ruikt, en er zat melk op alles.
Ik begon dingen af te zeggen. Een koffie met mijn zus. Een wandeling met mijn moeder. Een etentje waar ik me al drie maanden op verheugde. Ik vertelde iedereen dat ik gewoon moe was. Ik was moe. Maar ik was ook bang om aan tafel door mijn shirt te lekken en dat iemand het zou zien.
Dit is het stuk waar ik je in een ander essay zou vertellen over het moment dat ik het doorkreeg.
Ik had geen moment. Wat ik wel had, was een Instagram-advertentie. Ik scrolde er twee keer aan voorbij. De derde keer klikte ik, deels omdat ik om half 3 's nachts de baby aan het voeden was, deels omdat de kop “één ding minder” zei en ik echt niets ter wereld kon bedenken wat ik liever wilde dan één ding minder.
Het merk was Vemorina. Ik had er nog nooit van gehoord. Belgisch, blijkbaar. Ze verkopen precies één product: een voedingsbh met een absorberende laag in de cup. Ik las de website. Ik las hem twee keer. Daarna las ik het verhaal van de oprichters en ontdekte ik dat dit ding bedacht was door een koppel, een man die Jurgen heet en zijn partner Alejandra, en dat Jurgen blijkbaar maandenlang Reddit-threads had gelezen omdat een goede vriendin van hen had verteld over de natte nachten en de hydrofiele doeken en het zich-verstoppen-voor-vrienden, en zijn eigen moeder had stilletjes bevestigd dat zij veertig jaar eerder hetzelfde had gedaan.
Ik huilde een beetje, wat ik op de hormonen schuif, maar wat waarschijnlijk niet alleen de hormonen waren.
Ik bestelde er twee. Ze kwamen twee dagen later aan, het merk verzendt binnen 48 uur vanuit België, wat ik waardeerde omdat ik echt geen week wilde wachten om erachter te komen of dit iets ging veranderen. Ik deed er die avond een aan. Ik ging ermee naar bed. Ik sliep. De baby werd om 2 uur wakker, ik voedde haar en ging weer slapen. Ik werd om 6 uur wakker en mijn shirt was droog.
Ik moest het drie keer controleren.
De bh die ik draag, bekijk hoe hij werkt→Wat ik je wil vertellen, zes weken later.
Het is geen wonderproduct. Ik wil daar eerlijk over zijn, want ik ben essays beu die doen alsof nu alles perfect is. Op een dag met veel toeschietreflex wissel ik de bh soms halverwege de middag. Het merk zegt dat trouwens zelf. Ze zeggen dat hij tot 30 ml per cup absorbeert, dat hebben ze zelf getest, en dat je hem op uitzonderlijk drukke dagen misschien moet verwisselen.
Ik waardeerde dat ze dat zeiden. De merken van de zoogcompressen zeiden nooit iets dat zo eerlijk was.
Maar wat ik je wil vertellen, is wat er stopte. Ik stopte met mijn shirt controleren. Ik stopte met elke ochtend de was doen. Ik stopte met op een handdoek slapen. Twee weken geleden ging ik naar het verjaardagsetentje van mijn zus, mijn eerste echte avond uit, en ik vergat zo'n drie uur lang dat ik überhaupt borstvoeding gaf.
Ik at gewoon. Ik dronk één glas wijn. Ik lachte. Toen ik thuiskwam besefte ik dat ik tijdens het eten echt geen enkele keer aan mijn borsten had gedacht.
Dat was het moment waarop ik dit essay ging schrijven. Niet de bh. Het vergeten.
“Ik kocht er twee. Eén aan, één in de was. Ik heb in twee maanden geen zoogcompressen meer gekocht.”
Sofie K. (DRAFT) · Eindhoven
“De eerste keer dat ik naar een etentje ging en vergat dat ik borstvoeding gaf, huilde ik bijna in de taxi naar huis.”
Marie (DRAFT) · Antwerpen
Een paar dingen die mensen me vragen.
Stopt het echt het lekken?
Voor mij wel, voor het alledaagse lekken tussen voedingen. Op een ochtend met veel toeschietreflex wissel ik soms halverwege de dag. Het merk zegt hetzelfde: tot 30 ml per cup, wissel als het een drukke dag is. Ik waardeerde dat ze het niet mooier maakten dan het is.
Kan ik er in slapen?
Dit is het deel dat me het meest verraste. Ja. Hij is beugelloos en de band is zacht, en ik vergeet echt dat ik hem draag. De eerste zes weken postpartum sliep ik in een sport-bh en ik dacht dat dat het comfortabelst was wat het kon worden. Dat was niet zo.
Wat als hij niet past?
Je hebt 14 dagen om hem te retourneren. Het merk is er open over dat dit het wettelijke EU-minimum is, ze houden het kort om de prijs te houden waar hij is. Ze vertelden me ook per e-mail dat als je voordat je hem draagt op je orderbevestiging reageert, ze je helpen met vragen over de pasvorm.
Is hij echt veilig tegen mijn baby?
OEKO-TEX® Class I-gecertificeerd, de norm voor stof die tegen de huid van een baby wordt gedragen. Geen chemicaliën uit wegwerpcompressen. Ik heb hem gebruikt als de laag die de wang van mijn dochter raakt tijdens clusterfeeds en heb er sindsdien niet meer aan gedacht.
Is €69 het echt waard?
Eerlijk: in twee maanden had ik meer dan dat aan wegwerpcompressen uitgegeven. En de bh werkt nog steeds. Dus ja, voor mij. Voor jou kan het anders zijn, daarom is de retour binnen 14 dagen belangrijk.
Als je dit om 3 uur 's nachts leest omdat de baby net weer in slaap is gevallen, en je je shirt controleert voor je je hoofd op het kussen legt, dan is dit het ding waarvan ik wou dat iemand het me acht weken geleden had verteld.
Bekijk de Vemorina-bh— Anna